گذرگاه تردید

هفت سال است که به شیراز آمده ام و نمی دانم چند مدت دیگر در این شهر زندگی خواهم کرد؛ حالا که آخرین ماه های کارشناسی ارشد را می گذرانم و با آن که در آزمون دکترا شرکت کرده ام و رضایت نسبی هم از عملکردم دارم به هر صورت چون هیچ قطعیتی وجود ندارد و آدم از فردایش هم بی خبر است؛ حالا دارم به این فکر می کنم که اگر از همان سال های اولی که به شیراز آمدم به جای شرکت در فعالیت های اجتماعی که البته خیلی وقتم را نمی گرفتند اما به هر صورت زمانی را به خود اختصاص می دادند و این که به جای خواندن کتاب های غیر درسی فراوان مثل نمره اول های کلاس فقط درس می خواندم حتماً می توانستم تمام مقاطع تحصیلی را بدون کنکور طی کنم و الآن به آینده مطمئن تر می بودم؛ درست است که سطح مطالعه من از اکثر دانشجویانی که در هر مقطع تحصیلی با آنان برخورد داشته ام با اختلاف شدیدی بالاست اما چیزی که مهم است داشتن نمره عالیست که من نه در کارشناسی و نه در ارشد نتوانستم آن را کسب کنم و حالا نمی دانم آیا اگر فرصتی دوباره به من داده شود باز همان کار ها را انجام خواهم داد یا نه؟
درست است که از درس خوان های تک بعدی بیزارم و حس می کنم زندگی هرچه که باشد نمی تواند فقط در اتاق مطالعه خلاصه شود؛ ولی آینده شغلی و اطمینان از این که با داشتن مدارک تحصیلی بالا می توان به شغل و درآمد دست یافت را هم نمی توانم به سادگی از ذهنم بیرون کنم.
واقعاً شاگرد اول ها امتیازاتی دارند که سخت است انسان نادیده شان بگیرد و من که همیشه دنبال فرهنگ سازی هستم باید قبول کنم که یک نابینای شاگرد اول قطعاً می تواند نقش بهتری را نسبت به یک نابینا که درسش معمولیست و کتاب های زیادی خوانده است و قادر است بسیاری از کار هایش را به طور مستقل انجام دهد، در آشنایی افراد با نابینایان بازی کند؛ حتی اگر چنین نباشد من که مدت هاست به این نتیجه رسیده ام که فرهنگ سازی به راحتی در این کشور جواب نمی دهد و وقتی همه فقط به فکر خودشان هستند چرا من نباشم که حالا خدا خدا کنم که آیا دکترا قبول می شوم یا نه؟ آیا کار گیرم می آید یا نه؟ و هزار آیا و اما و اگر هایی که با سرعتی سرسامآور در ذهنم در حرکتند.
چیزی که الآن باید برای من بیش از همه مسائل اهمیت داشته باشد این است که فعلاً باید تا پایان شهریورماه از پایان نامه ام دفاع کنم و به قول حافظ، جنگ هفتاد و دو ملت را هم به طور کلی عذر بنهم که فردا دیر است و می توانم مثل بچه های کوچک به خودم این قول را بدهم که اگر دکترا قبول شدم بیشتر درس می خوانم و حتماً نمره اول می شوم و این که چه قدر این قول، عملی باشد دیگر زمان تعیینش می کند و بس.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , | ۸ دیدگاه

دلم هوای آفتاب می کند

در بسیاری از کتاب های روان شناسی موفقیت گفته می شود برای این که در زندگی سخت نگذرد سعی کنید از هیچ کس انتظاری نداشته باشید تا هم اعصابتان راحت باشد و هم بتوانید اگر برای دیگران کار هایی انجام می دهید بی چشم داشت کمکشان کرده باشید و … اما متأسفانه عمل به چنین دستوری اگر محال نباشد بیش از اندازه دشوار است؛ مخصوصاً این که اگر از کسی بخواهی فقط در مورد خاصی قانون را اجرا کند و او به محض درخواست تو بهانه های الکی بیاورد و حتی با تو بحث هم بکند که ببین! عدد و رقمی که تو در این مورد می گویی دقیق نیست و مثلاً بگوید: سی روز نبوده بیست و نه روز و بیست و سه ساعت و پنجاه و نه دقیقه و … بوده که دیگر حالت به هم می خورد و مجبور می شوی به هر سختی هم که شده قضیه را درز بگیری؛ اما چیزی که تا مدت ها ممکن است ذهنت را درگیر کند این است که چرا باید وضع دنیا به جایی رسیده باشد که طرف نیاید با استفاده از استدلال هایی که برایش می آوری تو را قانع کند و به جای پذیرفتن اشتباهش شروع می کند به دلیل تراشی های بی مورد و این وسط تو می مانی که دیگر حرفت را زده ای و به قول معروف تیرت را از کمان جهانده ای و هر کاری هم که بکنی نمی توانی مثل فیلم ها ماجرا را به عقب برگردانی و خواسته ات را از شخص مزبور پس بگیری.
به هر صورت باید قبول کنی که همین است که هست و کاریش هم نمی شود کرد.
درست است که فیلم زندگی دکمه بازگشت به عقب ندارد؛ اما دکمه توقفش متأسفانه خوب کار می کند و تا مدت ها زندگیت را در همان درخواست اجابت نشده باقی می گذارد.

نه آشنا نه همدمی
نه شانه ای ز دوستی که سر نهی بر آن دمی
تویی و رنج و بیمِ تو
تویی و بی پناهیِ عظیمِ تو
نه شهر و باغ و رود و منظرش
نه خانه ها و کوچه ها، نه راه آشناست
نه این زبانِ گفتگو زبانِ دلپذیرِ ماست
تو و هزار دردِ بی دوا
تو و هزار حرفِ بی جواب
کجا روی؟ به هر که رو کنی تو را جواب می‌کند.
💜 بخشی از شعر سیاوش کسرایی 💜

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | ۵ دیدگاه

یک عاشقانه آرام

کتاب یک عاشقانه آرام نوشته نادر ابراهیمی کتابیست که باید آن را عاشقانه و آرام و بلکه چندین و چند بار خواند و با سطر سطرش زندگی کرد.
کتابی که بیشتر سخنان روان شناسانه امروزی که در مورد داشتن احساس خوب و سبک زندگی مثبت گفته می شود را یکجا و با زبانی خودمانی و به دور از هر گونه تکلفی بیان می کند.
گروه زیادی آتش بدون دود هفت جلدی نویسنده را حاصل عمر او می دانند اما این طور به نظرم می رسد که اگر چنین سخنی درست هم باشد، یک عاشقانه آرام خلاصه تمام صحبت ها و پیام هاییست که نویسنده برای نسل امروز در ذهن داشته است؛ مخصوصاً این که جز رمان خوان های قهار کمتر کسی پیدا می شود که حوصله خواندن هفت جلد کتاب را داشته باشد.
فقط به عنوان نمونه چند جمله از کتاب یک عاشقانه آرام را برایتان می آورم تا خودتان اگر این کتاب فوق العاده را هنوز نخوانده اید، در اولین فرصت تهیه اش کنید و عاشقانه و آرام بخوانیدش:
عادت، اراده را نابود می کند
عشق، اوجِ خواستن است؛ خواستن، اوجِ اقتدارِ اراده
عادت، بازداشتِ کارکردِ اندیشه است
هرگز چیزی به اندازه عادت، نفرت انگیز نبوده است
مارکس را اگر گهگاه، محترم داشته ام، بیزارم از این که گفته است: «روزی خواهد رسید که انسان همه کار هایش را به عادت خواهد کرد.»
خودکارانه زیستن، پایانِ انسانی زیستن است
عادتِ هر روز صبح زود برخاستن، درست سرِ ساعت، سرِ دقیقه، سلامی به عادت نه از راهِ ارادت
چای به عادت، اداره، امضا، اتوبوس، آب، چای، زنگِ در، کتاب خواندن، خرید، خرید به عادت
هرگز چیزی به اندازه عادت، نفرت انگیز نبوده است
نمازت را هم هر روز با شعوری نو بخوان، با ارتباطی نو، با برداشتی نو
به آن چه می کنی، بیندیش
عبادت چرا؟
سخن گفتن با آن نیروی لایزال چرا؟
عادت، فرسودگیست؛ ماندگی، آبِ راکد، مرداب
تغییر بده
بیندیش و جابجا کن
مگر هزار راه، تو را به محلِ کارت نمی رساند؟ خب هر روز با اراده یکی از این همه راه را انتخاب کن
کمی دور، کمی نزدیک، کمی سخت، کمی آسان
مشتری شدن، نوعی معتاد شدن است
فقط از یک میوه فروش، خرید نکن
بگذار با تمامِ میوه فروشانِ سرِ راهت آشنا شوی
لا اقل سلام های تازه، معطر، نو، ضد عادت
آیا هرگز به پاسبانِ سرِ گذر، سلام کرده ای؟
سلام کن، احوال پرسی کن
بگذار با تو زمانی دردِ دل کند
مگر چه عیب دارد؟ اما نگذار به این کار، عادت کنی
نان، بربری، سنگک، مشهدی، تافتون، لوله ای، لقمه ای، لواش، جو، شیرمال، قزوینی، بهار، تنوعِ حلال …

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , | ۶ دیدگاه

در همین چند قدمی

در تیتراژ سریال خاطره انگیز داستان زندگی که دهه شصتی ها آن را بیشتر به نام هانیکو می شناسند با صدای زنده یاد عطا الله کاملی این جملات بیان می شوند:
«زندگی منشوریست در حرکت دوار، منشوری که پرتو پرشکوه خلقت با رنگ های بدیع و دلفریبش آن را دوست داشتنی، خیال انگیز و پرشور ساخته است.»
با آوردن این مقدمه ابداً قصد ندارم به بر شمردن زیبایی های زندگی بپردازم اما هیچ کس نمی تواند این حقیقت را انکار کند که زندگیش در هر وضع و شرایطی که باشد هم خاطرات خوش و مثبت خواهد داشت و هم اتفاقات ناگوار.
با شنیدن این که بعد از مدت ها کتابی در حوزه معلولین آن هم توسط دو نفر از آن ها نوشته شده بسیار خوشحال شدم و بعد از خواندن کتاب که در همین چند قدمی نام گرفته؛ نه این که از خواندنش پشیمان شده باشم؛ اما عمیقاً معتقدم زمان لازم برای پیرایش و ویرایش این کتاب چنان که باید و شاید صرف نشده و حالا که یک زن و شوهر چنین اقدام مثبتی کرده اند کاش لا اقل در چاپ های بعدی در کتابشان تجدید نظر جدی به عمل آورند.
همه ما می دانیم وقتی نابینایی کاری را اشتباه انجام دهد اکثریت جامعه با برداشتی نادرست آن رفتار غلط را به همه نابینایان نسبت می دهند حال آن که در موارد مثبت متأسفانه اغلب چنین نیست و به هیچ وجه سخنی از تعمیم دادن توانمندی های یک نابینا به بقیه نابینایان شنیده نمی شود؛ با این اوصاف این زن و شوهر باید در مقدمه کتابشان تأکید می کردند که این ها فقط تجربیات شخصی ماست و هرگز به این معنی نیست که بقیه معلولین و مخصوصاً نابینایان هم دقیقاً مشکلات ما را داشته باشند؛ در حالی که در جاهای بسیاری از کتاب با عباراتی کلی از زندگی نابینایان، خانه نابینایان، یخچال نابینایان و خلاصه نسبت دادن اکثر مسائل پیش آمده به تمامی نابینایان رو به رو می شویم و کار به جایی می رسد که دوست بینای من که سال هاست با هم دوستی صمیمانه ای داریم و این کتاب را خوانده بسیار برایش عجیب است که چرا باید یک زندگی که در آن یکی از زوجین، نابیناست این همه مشکل و فراز و نشیب وجود داشته باشد و در پی اثبات ناعادلانه بودن جهان هستی بر می آید و حتی در صدد ترغیب من به ازدواج با یک فرد بینا بر آمده و معتقد است معلولین هرگز نباید با هم ازدواج کنند و هر قدر هم که من برایش توضیح می دهم این فقط یک کتاب است و نباید برای همه حکمی کلی صادر کنی توی گوشش نمی رود و فقط با کشیدن آهی از سر درد برای زوجین معلول، دل می سوزاند؛ حالا دیگر خودتان آن هایی را که تا کنون با افراد معلول از نزدیک حشر و نشر نداشته اند و اولین تجربه آشناییشان با زندگی افراد نابینا با خواندن این کتاب شکل می گیرد در نظر آورید که با وجود تلاش فراوان نویسندگان این کتاب برای فرهنگ سازی، به عقیده من متأسفانه نتیجه کارشان کاملاً برعکس خواهد شد.
در آغاز این کتاب که نوشته راضیه کباری (نابینا) و رضا بهار (هیدروسفالی) به معنای اختلال در بخش های حسی و حرکتی مغز است، چنین می خوانیم:
«کتابی که در دست دارید، یک مصیبت نامه فردی و یا حتی مشترک نیست؛ تنها تجربه ای دیگرگونه از همین زندگیست که در همه ما جریان دارد. روایتی کوتاه و چشمگیر که با صراحت و واقعبینی از درد کسانی می گوید که در همین چند قدمی و در میان ما زندگی می کنند. روایتیست از تلاش آدم هایی که با وجود بیماری و ضعف هایی که زندگی به آن ها تحمیل کرده است باز، سرِ ادامه دادن دارند.»
به نظر می رسد بزرگ ترین رسالت نویسندگان زندگی نامه ها، خاطره نویسان و … پیش از هر انگیزه دیگر، هدیه دادن امید به مخاطبانشان باشد؛ اما در کتاب در همین چند قدمی ما بیشتر شاهد تاریکی های حاکم بر وضع شخصیت های اصلی کتاب و ناراحتی ها و نارضایتی هایشان از زندگی هستیم و اصلاً خود را در مقابل منشوری که هفت رنگ مختلف داشته باشد نمی بینیم. حتی بیشتر مشکلاتی که از طرف نویسندگان بیان می شود با راه حل هایی آسان، قابل حل هستند و به خصوص در دنیای امروز که تکنولوژی این همه پیشرفت کرده است دیگر مرتب کردن داخل یخچال و شیر دادن به نوزاد و خوراندن غذا یا دارو به بچه توسط یک مادر نابینا آن قدر ها هم که در این کتاب گفته شده سخت نیست.
جالب این جاست که در مصاحبه هایی که با نویسندگان کتاب انجام شده است آنان تنها اشکالات موجود را توجیه کرده و حتی به شکلی غیر منطقی گفته اند که جامعه هدف ما نابینایان نبوده و چرا آن ها کتاب را خوانده اند؟ ما کتاب را برای افراد بینا نوشته ایم و سخنانی از این دست که بعید می دانم در چاپ یا چاپ های بعدی کتابشان تغییری در آن اِعمال کنند.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , , , , | ۱۲ دیدگاه

در مورد کتاب من پیش از تو

چه قدر از خواندن کتاب من پیش از تو نوشته جوجو مویز لذت بردم!
این کتاب از آن هایی بود که دلم نمی خواست تمام شود و مدت ها پس از خواندنش من را در حال و هوای داستان نگه داشت.
اگر نخواهم ماجرای کتاب را لو داده باشم می توانم در موردش چنین بگویم که به نظرم هر کس با خواندن من پیش از تو می تواند برداشت خاصی از زندگی پیدا کند؛ یک نفر ممکن است بعد از مطالعه این کتاب، سخت، عاشق زندگی شود و کلی انگیزه برای ادامه دادن و مبارزه کردن پیدا کند و در مقابل یکی دیگر هم شاید به این فکر بیفتد که کاش من هم بتوانم هر زمان که دلم خواست سوت پایان بازی زندگیم را خودم بزنم و به قول معروف، غزل خداحافظی را بخوانم.
به نظرم این یکی از بزرگ ترین محاسن این کتاب واقع گرایانه است که نویسنده به هیچ وجه در پی تحمیل عقیده خود به مخاطبش نیست و فقط راوی ماجراهاست و این که خواننده در اثنای داستان یا آخرش چه قضاوتی داشته باشد را به خود او واگذار می کند؛ در حالی که بعضی از منتقدان این کتاب گفته اند که من پیش از تو، معلولان را سربار جامعه می داند و این مسأله ابداً صحیح نیست؛ چرا که من که خودم نابینا هستم و در زیرمجموعه معلولان قرار می گیرم؛ هرگز چنین برداشتی از کتاب نداشتم و حتی از گروهی هستم که بعد از خواندن من پیش از تو با کلی انگیزه جدید برای زندگی کردن آشنا شدم و حتی تصمیم دارم به زودی یک بار دیگر هم این کتاب شور انگیز را بخوانم.
نویسنده دو کتاب دیگر در ادامه من پیش از تو نوشته است؛ اما به شدت مردد هستم که آیا آن ها را هم بخوانم یا نه؟ چرا که اغلب کتاب هایی که در ادامه شماره های قبلیشان نوشته شده اند نتوانسته اند آن عظمتی را که در کتاب پیشین بوده است با خود همراه کنند و این که در کل از پایان هایی که جای فکر کردن برای مخاطب هم باقی می گذارند مبنی بر این که از این جا به بعد خودِ مخاطب، سرنوشت قهرمان را حدس بزند خیلی لذت می برم؛ ولی از این که شاید دو کتاب بعدی جوجو مویز ممکن است استثنا باشند و حرف های تازه ای برای گفتن داشته باشند هم نمی توانم بگذرم.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , , , | ۵ دیدگاه

چنین بوده اما چنین نخواهد بود

یکی از دوستان بسیار خوبم کتابی نوشته عزیز نسین به نام چنین بوده اما چنین نخواهد بود را به من معرفی کرده که متأسفانه در هیچ کدام از کتاب خانه های کشور برای نابینایان ضبط نشده است و این دوست بسیار عزیز قول داده همزمان با این که خودش این کتاب را می خواند؛ صدایش را برای من هم ضبط کند تا در لذت مطالعه این کتاب زیبا و خواندنی شریک شویم.
در معرفی این کتاب هیچ نمی گویم و فقط بخشی را که اگر اشتباه نکنم تقدیمیه می نامند برایتان می نویسم؛ چرا که همین چند خط یک دنیا شیفته خواندنم کرد و عزیز نسین را چنان با روحم آشنا یافتم که به اندازه تمام ستاره ها و بلکه بیشتر از آن منتظر ادامه خواندن چنین بوده اما چنین نخواهد بود هستم:
«به خاطره مادرم نثار می کنم.
عزیز نسین.
همه مادران، محبوب ترینِ مادران، تو محبوب ترینِ محبوبان.
در سیزده سالگی شوهر کردی؛ در پانزده سالگی مرا به دنیا آوردی. بیست و شش سالت بود که زندگی نیافته مُردی.
من این قلب لبریز از عشق را به تو مدیونم.
از تو حتی عکسی به دستم نمانده؛ چون عکس گرفتن، گناه شمرده می شد.
سینما نرفتی، تئاتر تماشا نکردی، برق، آب، بخاری و حتی تخت خواب به خانه ات راه نیافت، آب دریا را لمس نکردی، خواندن و نوشتن نیاموختی.
چشمان زیبایت از پشت روبند سیاه دنیا را نگریست و بیست و شش سالت بود که زندگی نیافته مُردی.
مادران دیگر زندگی نیافته نخواهند مُرد.
چنین بوده اما چنین نخواهد بود.»

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , | ۴ دیدگاه

ما نیز مردمی هستیم!

امروز که چیزی به پایانش نمانده، روز جهانی نابینایان و عصای سفید است و برایم بسیار عجیب است که تا الآن هیچ کدام از دوستان و آشنایانم قبل از این که به آنان بگویم هیچ تبریکی به من نگفته اند و حتی امسال هیچ پیامی هم از هیچ کس دریافت نکرده ام؛ به هر کدام از مسؤولین هم که امروز با آنان به خاطر کار های شورای صنفی جلسه داشتیم وقتی به بهانه ای اشاره می کردم که اتفاقاً امروز هم روز من و امثال من است فقط با وای چه جالب! تبریک میگم و حرف هایی از این دست قناعت می کردند.
شاید کاری را که من امروز انجام می دادم و به بهانه های مختلف به کسانی که می دیدم یادآوری می کردم که امروز، روز جهانی نابینایان و عصای سفید است، درست ندانید؛ اما به دلیل این که معتقدم هم وطنانم دارند با سرعتی باور نکردنی لباس های ضخیم بی تفاوتی را می پوشند، حس می کنم بهتر است به آنان متذکر شوم که ما نیز مردمی هستیم و این قدر خودخواه نباشید که همین یک روز را که در بین سیصد و شصت و پنج روز سال به ما اختصاص یافته است هم ندید بگیرید؛ حقیقت این است که برای ما نابینایان هیچ اهمیتی ندارد که به طور شخصی به ما این روز را تبریک بگویید یا نه؛ اما این که این همه بی تفاوت باشید برای ما پذیرفتنی نیست و چون همگی ما انسان هستیم، از شما بیش از این ها انتظار داریم.
شاید هم کسانی به من بگویند این روز ها مردم این قدر در مشکلات اقتصادی غرق شده اند که دیگر به قول معروف وقت سر خواراندن هم ندارند چه برسد که به یاد نابینایان هم باشند؛ اما با آن که خودم طرفدار تیم پرسپولیس هستم؛ اجازه می خواهم به این مسأله اعتراض کنم که چه طور است که همین مردم غرق شده در مشکلات اقتصادی نود و نه درصدشان تاریخ بازی استقلال و پرسپولیس را از مدت ها پیش از مسابقه به ذهن می سپارند؛ اما وقتی که نوبت به من و امثال من که نابینا و عضوی از همین جامعه اسلامی هستیم می رسد؛ به هیچ کدام از حقوق ما به عنوان یک انسان اهمیتی نمی دهند؛ حتی در همین حد که امروز را به ما به صورتی کاملاً خشک و خالی تبریک بگویند.
جاده ای دوباره در مه   جاده ای اسیر رفتن
جاده ای بدون مقصد   من و این تب رسیدن
من و این هوای دلگیر   من و این مسیر خسته
من و این غروب تردید   بین رفتن و نرفتن
چتر پرشکسته ام باز   شرمسارِ دو سه سوراخ
نقش های سردِ تاریخ   لا به لای شال گردن
کفش های خسته ی من   در هوای گرگ و میش است
گرگ های مثل یک دوست   میش های عین دشمن
رو به رو سکوت سنگین   سنگ های خیره اما
پشت سر تمام پل ها   گرمِ بی صدا شکستن
جاده ای دوباره در مه   من و یک عصا که هرگز
من و عینکی که مات است   مات این همه ندیدن
جاده ای بدون برگشت   تا ابد خدانگهدار
جاده ای بدون تردید   جاده ای شبیه حتماً
*    *    *
جاده ای که رفته اما   این طرف کنار جاده
باز مانده تخته سنگی   که نوشته روی آن … من
موسی عصمتی

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , | ۱۰ دیدگاه

باید زبان انگلیسی را یاد بگیرم

بعد از معرفی کتاب به عبارت دیگر بیش از پیش به فکر هایی که زمانی در مورد یاد گرفتن انگلیسی به صورت کاملاً جدی در سر داشتم، افتادم.
وقتی دیگران توانسته اند چرا من نتوانم؟
من دوست دارم انگلیسی را در سطح بالا یاد بگیرم تا بتوانم حرف ها و تمام ناگفته هایی را که در دل دارم به زبان رسمی دنیا بنویسم و احساس آن ها را در مورد زندگی همان طور که هست درک کنم.
فقط باید زبان آن ها را چنان که خودشان صحبت می کنند یاد بگیرم که بتوانم به این آرزو برسم؛ به شدت دنبال منابع آموزشی هستم و چراغ های روشن مسیر یکی بعد از دیگری دارند پیدا می شوند؛ اما وقت زیادی برای این کار ندارم و باید هر طور هست داخل برنامه های فراوانم یادگیری زبان را هم بگنجانم؛ چرا که شک ندارم هیچ زمانی فرا نمی رسد که کاری جز آموختن زبان نداشته باشم و باید این کار را هم مثل بقیه کار هایی که مشغول انجامشان هستم در لابلای برنامه ها قرار دهم.
حتماً شما هم این را قبول دارید که در زندگی برای آدم همیشه کار برای انجام هست و هیچ موقع هم اتفاقات طوری پیش نمی آیند که مثلاً اگر امسال قصد شرکت در آزمون وکالت را دارم بتوانم فقط و فقط برای این آزمون آماده شوم و خواه ناخواه کار های زیادی هستند که ناچار به انجامشان هستم و زیبایی زندگی هم در همین کار های بی شمار و چگونگی تنظیم وقت برای هر کدام است.
یکی از دوستانم به من گفته باید خودم را در زبان انگلیسی غرق کنم تا به مرز خفگی برسم؛ وگرنه نمی توانم به شکلی که خواهانش هستم انگلیسی یاد بگیرم؛ الآن به قدری کار دارم که ابداً وقت برای افسوس خوردن به خاطر این که چرا از قبل به فکر زبان یاد گرفتن نیفتاده ام و چرا این همه وقت را تلف کرده ام هم پیدا نمی کنم و حتی نمی توانم شبیه اسکارلت اوهارا در کتاب بر باد رفته که فکر کردن به نگرانی ها را برای فردا می گذاشت؛ فردا را به حسرت خوردن به خاطر تنبلی های دیروز اختصاص دهم و باید هر چه سریع تر برنامه ریزی های جدیدی طراحی کنم تا بتوانم در زمانی نه چندان طولانی به خواسته ها و اهدافم دست یابم.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , , , , , | ۸ دیدگاه

به عبارت دیگر

از همان دوره راهنمایی که به طور جدی کتاب های غیر درسی را می خواندم؛ عادتی پیدا کردم که اگر کتابی از یک نویسنده را خواندنی و زیبا می یافتم، حتماً کتاب های دیگرش را هم می خواندم و اگر هم نسخه صوتیشان در دسترسم نبود؛ تا جایی که از دستم بر می آمد دنبال آن کتاب ها می گشتم تا بالاخره یا ضبط می شدند و یا خودم کتاب ها را می خریدم و به دوستانم می دادم که از رویشان برایم بخوانند و خلاصه نمی دانم این عادت خوبی باشد که من دارم یا نه؛ اما در نود و نه درصد موارد از این کار، پشیمان نشده ام.
خانم جومپا لاهیری نویسنده ای که پدر و مادرش هندی هستند و پیش از تولدش به لندن مهاجرت کردند و او توانست علاوه بر زبان بنگالی که از والدینش فرا گرفته بود، زبان انگلیسی را نیز برای خواندن و نوشتن یاد بگیرد؛ از این قاعده مستثنی نیست و زمانی که اولین کتابش، مترجم درد ها را -که مجموعه داستان است- خواندم آن قدر مجذوب سبک نگارش این نویسنده شدم که به سرعت کتاب های دیگرش را که خوشبختانه همه به صورت صوتی موجود هستند، خواندم.
کتاب های به کسی مربوط نیست که با نام خاک غریب نیز منتشر شده است، همنام و گودی را در کمتر از یک ماه خواندم و به تازگی کتاب دیگری از جومپا لاهیری خوانده ام با نام «به عبارت دیگر» که ماجرایش با کتاب های دیگر این نویسنده متفاوت است.
چون زبان اصلی خواندن و نوشتن جومپا لاهیری، انگلیسی است؛ او کتاب هایش را به همین زبان نوشته است؛ اما به خاطر سفری که به ایتالیا برایش پیش می آید شیفته زبان ایتالیایی می شود و پس از بازگشت به امریکا بسیار تلاش می کند ایتالیایی را یاد بگیرد و هر چند یادگیریش در این زبان به کندی انجام می شود؛ اما او تسلیم نمی شود و به قدری در آموختن زبان ایتالیایی بر خود سخت می گیرد که سعی می کند تا جایی که برایش امکان دارد همه چیز را به ایتالیایی بخواند و بعد از مسافرت دوباره ای که با خانواده اش به رم می رود از این فرصت استفاده می کند و با همان ایتالیایی دست و پا شکسته ای که در طول این سال ها یاد گرفته است؛ دفتر روزانه ای برای خودش تهیه می کند و -درست یا غلط- هر چیز که به ذهنش می رسد را به ایتالیایی می نویسد تا این که سر انجام تصمیم می گیرد بر اساس همین یادداشت ها و تجربه هایی که تا کنون در یادگیری این زبان به دست آورده است کتابی به همین زبان بنویسد و به قدری به ایتالیایی خواندن و نوشتن پافشاری می کند که ترجمه انگلیسی کتابش را نیز به شخص دیگری می سپارد حال آن که در زبان انگلیسی بسیار توانمند تر است تا ایتالیایی.
کتاب به عبارت دیگر شرح آشنایی نویسنده است با زبان ایتالیایی و تمام سختی هایی که در راه آموختن یک زبان جدید برای زبان آموز در طول مسیر پیش می آید. این که چه طور در آغاز، راه، بسیار دشوار به نظر می رسد تا جایی که چیزی نمی ماند که زبان آموز از یادگیری زبان جدید به کلی صرف نظر کند؛ ولی اتفاقاتی برایش پیش می آید که به تلاشش ادامه می دهد؛ ماجرا هایی که برای هر کس که قصد آموختن زبانی جز زبان مادریش را دارد برای او اتفاق می افتند.
نویسنده در پایان کتاب به عبارت دیگر می گوید مشخص نیست کتاب های بعدیش را باز هم به ایتالیایی بنویسد یا نه؛ اما این تجربه را بسیار دوست دارد چرا که مجبور شده است تمام قواعد کار حتی روش های داستان نویسی را از اول و به زبانی دیگر یاد بگیرد.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | ۸ دیدگاه

برگ های پاییزی

با آن که از قدیم بهار شیراز مخصوصاً اردیبهشت با بوی بهارنارنج و یاس و اطلسی های سر میدان ها عجین است و تابستان های گرم ولی دلچسب باغ ارم، همراه با فالوده شیرازی که بهترین هایش در پشت ارگ کریم خان پیدا می شود، حال و هوای بهشت را برای انسان تداعی می کنند، پاییز و زمستان شیراز حسابشان از تمام فصل ها جداست.
پاییز هایی که با انار و لیمو ترش، نارنج و پرتقال و شب های طولانی به زمستان می رسند همراه با بوی باقالی پخته و لبو و جگر و چغور پغور، آش کارده و انواع خوراکی های خوش مزه که در جای جای شهر به وفور یافت می شوند.
بیش از این که از خوردن خوراکی های زمستان لذت ببرم، عاشق عطر و بویی هستم که وقتی از خیابان ها از کنار فروشندگانشان رد می شوم، به مشام می رسد.
من شیفته جریان زندگی در شیراز هستم و مخصوصاً سبک زندگی شیرازی ها را می ستایم و از زمانی که به این شهر آمده ام، بسیار آرزو دارم مثل مردم این دیار در لحظه زندگی کنم و بی خود و بی جهت حسرت گذشته و ترس آینده را نداشته باشم.
شاید شما که این نوشته را می خوانید اسم چغور پغور یا آش کارده را نشنیده باشید یا اگر هم شنیده اید ندانید که در اصل مربوط به کدام استان کشور هستند.
بر اساس اطلاعاتی که از جست و جو در اینترنت پیدا کردم:
چغور پغور یا جغور بغور غذای محلی استان زنجان است. جَغور بَغور غذایی است که از دل و جگر و قلوه گوسفند به علاوه آب و روغن و افزودنی های دیگر تهیه می‌شود. در زنجان و آذربایجان به آن جئز بئز و در شیراز گاهی توتُوِی (توتابه​ای) می‌گویند. این غذا در بیشتر شهرهای استان گیلان با نام واویشکا شناخته می‌شود. در استان کرمان “حسرت الملوک” نام دارد. در اسکاتلند غذای مشابهی وجود دارد به نام هَگیس که خوراک ملی اسکاتلند به‌شمار می‌آید.
آش کارده یا آش حُره یا آش کاردین، نوعی از انواع آش‌های ایرانی است که در محدودهٔ جنوب غربی زاگرس پخته می‌شود. در طبخ این آش از گیاهی مخصوص بنام کاردین استفاده می‌شود. این آش مانند نامش در مناطق مختلف روش‌های پخت متفاوتی دارد، از روش‌های تخمیری در مناطق بختیاری تا پخت همراه گوشت در اقلید. این آش در مناطق چهارمحال و بختیاری، اصفهان و خوزستان به نام کاردین (یا کاردیم) شناخته می‌شود و در اقلید و استان فارس به نام کارده و در منطقهٔ بهبهان و هندیجان به نام حُره مشهور است.

منتشرشده در متفرقه | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , | ۴ دیدگاه